چون امیرالمؤمنین (ع) از کربلا عبور نمود، چشم او پر از اشک شد، پس فرمود : در اینجا شتران بر زمین می خوابند ، و در اینجا بارها را می گذارند و در اینجا خونشان ریخته می شود، خوشا به حال تو ای زمین که خونهای دوستان ، در تو جای می گیرد .

نصر بن مزاحم نقل می کند که هرثمه بن سلیم گوید : در آن موقع که علی (ع) به سمت صفین می رفت

در رکاب حضرتش بودیم ، چون به کربلا رسید نماز خواند، پس از نماز ، مقداری از خاک کربلا را برداشت و بویید، سپس فرمود : « واهاً لک ایتها التربه ! لیحشرن منک قوم یدخلون الجنه بغیر حساب .» آه ای خاک ! در اینجاگروهی از مردم بدون حساب وارد بهشت می شوند .

 قرب الاسناد ، ص 26 ، ح 87 .

 وقعه صفین ، ص 140 و 141 .