تداعی كلام اميرالمؤمنين در خطبه حضرت زينب (س)
«حجتالاسلام وحيد قنبریراد» در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) شعبه زنجان، در رابطه با وقايع روز دوازدهم محرم سال 61 هجری كه مصادف با شهادت امام سجاد (ع) و مصيبت عظمای اهلبيت رسول اكرم (ص) و اباعبداللهالحسين (ع) است، افزود: صبح روز دوازدهم محرم، در حالی كه ساعاتی از طلوع آفتاب گذشته بود، اسرای دشت كربلا كه از شب گذشته در پشت دروازههای كوفه نگه داشته شده بودند، وارد كوفه شدند.
وی تصريح كرد: از آنجايی كه سرهای شهداء كربلا را از روز 11 محرم به كوفه برده بودند، برای افزودن به مصيبت اهلبيت (ع)، سرها را به استقبال آنها برده و قصد كردند تا همگی به همراه سرهای شهداء، وارد كوفه شوند.
اين مدرس حوزه علميه زنجان، ادامه داد: هنگام ورود به كوفه، در حالی كه مردم اين شهر به پايكوبی و تماشای ناموس پيامبر (ص) مشغول بودند، زنی از مردم كوفه از پشتبام منزلش به پايين آمده و سئوال كرد: «شما از كدام اسيران هستيد؟»، پاسخ دادند:«اسيران آل محمد (ص)». سپس زن، لباس و كمرپوش و روبند جمعآوری كرد و به زنان اهلبيت (ع) داد تا خود را بپوشانند.
حجتالاسلام قنبریراد، با اشاره به نقل «خذام بن ستير اسدی» از وقايع روز 12 محرم و ورود اسيران به كوفه، ابراز كرد: چون امام سجاد (ع) را در حال بيماری به همراه زنان اهلبيت (ع) از كربلا آوردند، زنان كوفه گريبان دريدند و شيون بلند كردند و مردان هم با آنان میگريستند كه در همين زمان امام سجاد (ع) با صدای ضعيفی ناشی از بيماری فرمودند: « اينها گريه میكنند و به غير از اينها چه كسی ما را كشته است؟».
اين كارشناس مسائل مذهبی، يادآور شد: در آن هياهوی مردم كوفه و صدای ساز و دهل كه صدايی به كسی نمیرسيد، حضرت زينب (س) اشارهای كرد تا مردم خاموش شوند كه بنا بر نقل «خذام بن ستير اسدی»، نفسها در سينه حبس شد و زنگ شترها خاموش شد، مركبها ايستادند و حضرت زينب (س) با زبان و كلام علیابیطالب (ع)، خطبه خويش را جاری نمود.
وی با اشاره به بخشی از خطبه حضرت زينب (س)، تصريح كرد: زينب كبری (س) پس از ستايش خداوند و خاندان رسول خدا (ص)، خطاب به مردم حاضر، گفت: «ای مردم كوفه! ای مردان حيلهگر و خيانتكار! آيا گريه میكنيد؟ اشك چشمانتان در نالههايتان آرام نگيرد؟ ... چه بد توشهای برای آخرت فرستادهايد، توشهای كه همان خشم و غضب خدا است و در عذاب جاويدان خواهيد بود. گريه میكنيد؟ زاری میكنيد؟ آری! به خدا سوگند كه بايد گريه كنيد. پس بسيار گريه كنيد و كمتر بخنديد، زيرا كه دامان خود را به جنايتی آلودهايد كه ننگ و پليدی آن را تا ابد از دامان خود نخواهيد شست...».
حجتالاسلام قنبریراد با تأكيد بر جمله «بسيار بگرييد و كمتر بخنديد» در خطبه حضرت زينب (س)، اظهار كرد: زينب كبری (س) با بيان اين جمله، آيهای از قرآن كريم در شأن كفار اشاره كرده كه میفرمايد: «فاليبكوا كثيراً و واليضحكوا قليلاً» و قاتلان اباعبداللهالحسين (ع) را در رديف كفار میداند.
اين مدرس حوزه علميه زنجان خاطرنشان كرد: بنا بر نقل خذام، مردم سرگردان شده و انگشتانشان را به دهان گرفته و میگزيدند و در همين حين امام سجاد (ع) رو به حضرت زينب (س)، فرمودند: «عمهجان كافی است! از گذشته بايد برای آينده عبرت گرفت و تو بحمدالله نياموخته، دانش اندوختی و از نزد خود دلی آگاه و بينا داری، به درستی كه گريه و ناله، آنچه را از دست دادهايم به ما برنمیگرداند» و برای ايشان و زنان پياده چادری بنا كرد.
اين كارشناس مسائل دينی، با اشاره به بخشی از خطبه امام سجاد (ع)، گفت: امام سجاد (ع) فرمود: «ای مردم! با چه چشمی به رسول خدا نگاه خواهيد كرد، آنگاه كه به شما گويد عترتم را كشتيد و حرمتم را برديد و از امتام نيستيد؟ رحمت خدا بر آنكه اندرزم پذيرد و سفارش رسول خدا (ص) را بر خاندانش نگه دارد» و چراغی را فرا روی منتظران امام زمان (عج) نهاد تا منتظران حضرت مهدی (عج) علت قيام نكردن امامان بعد از حسين بن علی (ع) را رفتار مشابه مردم با آنها بدانند.
وی در پايان خاطرنشان كرد: پس از سخنرانی امام سجاد (ع) و حضرت زينب (س)، اهلبيت (ع) را به مجلس ابن زياد منتقل كردند و در آنجا آن دو بزرگوار به افشای ماهيت عبيدالله بن زياد و يزيد پرداختند.
فَليُبَلِّغِ الحاضِرِالغائِبَ وَالوالِدِ الوَلَدَ الی یُومِ القِيامَة